Με τη δύση του ήλιου και την έναρξη του πολικού σκοταδιού, ο Αρκτικός Ωκεανός θα έπρεπε να είναι σκεπασμένος με πάγο κατά μήκος της ακτής της Σιβηρίας. Αλλά φέτος, το νερό είναι ακόμα εδώ.
Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον πάγο της θάλασσας φέτος και γιατί είναι πρόβλημα, θα πρέπει να κοιτάξουμε στο καλοκαίρι και στον ίδιο τον Αρκτικό Ωκεανό.
Η καλοκαιρινή περίοδος τήξης στην Αρκτική ξεκίνησε νωρίς. Ένα κύμα θερμότητας της Σιβηρίας τον Ιούνιο ώθησε τις θερμοκρασίες του αέρα πάνω από 100 βαθμούς Φαρενάιτ στο Verkhoyansk της Ρωσίας, για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ιστορία, και ασυνήθιστη θερμότητα επεκτάθηκε σε μεγάλο μέρος της Αρκτικής για εβδομάδες.
Η Αρκτική συνολικά αυτό το περασμένο καλοκαίρι ήταν στα πιο θερμά της επίπεδα από τουλάχιστον το 1979, όταν οι δορυφορικές μετρήσεις άρχισαν να παρέχουν δεδομένα που επιτρέπουν την πλήρη κάλυψη της ηπείρου. Με αυτήν τη ζέστη, μεγάλες περιοχές του θαλάσσιου πάγου έλιωσαν νωρίς και η τήξη ξεκίνησε μια διαδικασία ανατροφοδότησης: Η απώλεια ανακλαστικού θαλάσσιου πάγου έδωσε χώρα στον σκούρο ανοιχτό ωκεανό, ο οποίος απορροφά εύκολα τη θερμότητα του ήλιου, προχωρόντας ακόμη περισσότερο το λιώσιμο του πάγου.
Η διαδρομή της Βόρειας Θάλασσας, κατά μήκος της ρωσικής ακτής, ήταν ουσιαστικά απαλλαγμένη από πάγο στα μέσα Ιουλίου. Αυτό μπορεί να είναι ένα όνειρο για ναυτιλιακά συμφέροντα, αλλά είναι άσχημα νέα για τον υπόλοιπο πλανήτη.
Το ζεστό καλοκαίρι όμως είναι μόνο ένα μέρος της εξήγησης για τα φετινά ασυνήθιστα επίπεδα θαλάσσιου πάγου. Ρεύματα θερμότερου νερού από τον Ατλαντικό Ωκεανό ρέουν στην Αρκτική. Αυτό το θερμότερο, πιο αλατισμένο νερό του Ατλαντικού ρέει συνήθως αρκετά πιο βαθιά από το πιο νερό της Αρκτικής. Τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, το νερό του Ατλαντικού ανέβηκε. Η θερμότητα του νερού του Ατλαντικού βοηθά στο να εμποδίστει ο σχηματισμός του πάγου και συντελεί στο λιώσιμο του υπάρχοντα θαλάσσιο πάγο από τα κάτω. Είναι μια διαδικασία που ονομάζεται “Ατλαντικοποίηση”. Ο πάγος χτυπιέται τόσο από την κορυφή από μια ατμόσφαιρα που τον ζεσταίνει όσο και από κάτω από τον ωκεανό. Είναι ένα πραγματικό διπλό χτύπημα.
Η έκταση και το πάχος του Αρκτικού θαλάσσιου πάγου μειώνονται εδώ και δεκαετίες καθώς αυξάνονται οι παγκόσμιες θερμοκρασίες.
Καθώς η Αρκτική χάνει πάγο και ο ωκεανός απορροφά περισσότερη ηλιακή ακτινοβολία, ενισχύεται η υπερθέρμανση του πλανήτη. Αυτό μπορεί να επηρεάσει την κυκλοφορία των ωκεανών, τα καιρικά φαινόμενα και τα οικοσυστήματα της Αρκτικής που καλύπτουν την τροφική αλυσίδα, από το φυτοπλαγκτόν μέχρι τους μεγάλους θηρευτές.
Η αποσύνθεση του καλύμματος πάγου της Αρκτικής δεν δείχνει κανένα σημάδι διακοπής. Πιθανότατα δεν υπάρχει σαφές σημείο επιστροφής για τον θαλάσσιο πάγο. Η έρευνα μέχρι στιγμής υποδηλώνει ότι θα παραμείνουμε στην ιδια πορεία, με την ποσότητα του πάγου να μειώνεται και τα καιρικά συστήματα να διαταράσσουν ευκολότερα τον πάγο επειδή είναι λεπτότερος και ασθενέστερος από ό, τι πριν.
Η μεγάλη εικόνα
Το κλίμα της Αρκτικής αποτελεί μέρος της κλιματικής αλλαγής του 2020. Οι παγκόσμιες μέσες θερμοκρασίες βρίσκονται στα υψηλότερα επίπεδα ρεκόρ από τον Ιανουάριο. Η Δύση ήταν τόσο ζεστή όσο και ξηρή – η τέλεια συνταγή για μαζικές πυρκαγιές – και το ζεστό νερό στον Κόλπο του Μεξικού βοήθησε να τροφοδοτήσει περισσότερες τροπικές καταιγίδες στον Ατλαντικό . Εάν έχουμε αγνοήσει την κλιματική αλλαγή και έχουμε πιστέψει ότι θα εξαφανιστεί, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να αλλάξουμε πορεία.
Πηγή: phys.org
